de valkuil van spiritualiteit

Het Ego en Spiritualiteit; wat een knoop!!

Hoe sta jij in relatie/contact met spiritualiteit? BEN je spiritueel of  DENK je spiritueel?

Dit is een heel essentiële vraag, die uitnodigt om echt eerlijk en diepgaand te durven kijken naar jezelf.
Het eerste is namelijk een staat van Zijn en het tweede komt vanuit je Denken oftewel het Ego (de persoonlijkheid) en is dus een keuze.

Je zou zeggen dat daar niks mis mee is, maar niets is minder waar. Veel spirituele stromingen spreken over Loslaten, Vertrouwen, Vergeving, Acceptatie, Onvoorwaardelijke Liefde, In Het Hier En Nu Zijn, Met De Stroom Meegaan en Vooral Van Jezelf Houden.
Het meest pijnlijke vind ik om te horen: “Je moet eerst van jezelf houden”. Als ik contact maak met die zin dan voelt dat voor mij als een Gebod.
Het Zijn kent geen Moeten. Het Ego echter MOET van alles.
Als je echt contact gaat krijgen met jezelf (je persoonlijkheid) zul je je gaandeweg gaan realiseren dat je meestal tegen de stroom in gaat, dat je niet onvoorwaardelijk liefhebt, dat je het lastig vindt om te vertrouwen als het tegen zit, dat je niet kan loslaten en meestal niet in het hier en nu leeft.  Bovendien raak je ook nog eens hopeloos in de knoop omdat je het met geen mogelijkheid voor elkaar krijgt om van jezelf te houden. 

“JA…..,  IK HOU VAN MEZELF,  MAAR HET IS HELAAS NIET WEDERZIJDS”

HERMAN VAN VEEN

Dit zijn namelijk allen Zijnstoestanden en niet mogelijk te ervaren zolang je je nog identificeert met het Ego. Als het Ego verdwenen is Ben je vertrouwen, Ben je liefde, Ben je in het hier en nu en ga je vanzelf met de stroom mee. Het is dan niet langer een keuze maar een staat van Zijn. En je kunt pas echt en niet eerder van jezelf gaan houden als je het Ego goed hebt leren doorgronden en begrijpen.
Het gebeurt dan vanzelf; je hoeft en kunt er ook geen enkele moeite voor doen.

Denk nou niet dat je dat Ego zomaar aan de kant kunt zetten. (Wie is trouwens de jij die dit wil?)  Het zal misschien heel eventjes verdwijnen, tijdens meditatie bijvoorbeeld (meestal fracties) dan kun je je lekker ontspannen voelen. Of als je geraakt word door iets, maar zodra dit voorbij is, start de hele denkmachine opnieuw en draait weer verder op volle toeren. Ook dit kun je niet afdwingen; jij kunt het denken niet stoppen. Gedachtes verdwijnen vanzelf wanneer Bewustzijn het Ego heeft onttroond. Maar daar gaat wel een intensief proces aan vooraf.

Een voorbeeld: Er komt een gevoel naar boven waar je verstand niet zo blij mee is en vervolgens  ga je keuzes maken.
Je voelt wanhoop en zegt dan tegen jezelf: ”Nee ik wil die wanhoop niet, ik vertrouw” en je gaat het nog geloven ook.

Je vertrouwt er op dat alles wel goed zal komen, maar besef je dat je hiermee aan het sturen bent? Echt vertrouwen doe je namelijk ook als het “zogenaamd” helemáál niet goed lijkt te komen. (Nou wordt het lastig he?). Je laat het gevoel van wanhoop er niet zijn. Je keurt het als het ware af en je maakt met je verstand een keuze.
Nog een bekende: Je voelt jaloezie en/of haat opkomen en in plaats van dat gevoel tot op je botten te voelen, loop je ervoor weg; er is verzet en je zegt tegen jezelf: ”Ik heb onvoorwaardelijk lief en voel mededogen” Niks mis mee zou je zeggen. Natuurlijk is dat altijd beter dan dat je de ander de hersens intimmert, maar wat er werkelijk gebeurt, is dat het intussen blijft ruziën in jou; er is conflict.
Je keurt iets heel wezenlijks in jezelf af; je wilt het niet voelen, het mag er niet zijn en dus duw je het weg met een zogenaamde spirituele overtuiging, een gedachte.
Je neemt jezelf dus eigenlijk niet zo serieus.
En zo creëer je op deze manier alsnog je eigen persoonlijke religie met Ge- en Verboden.
Er zal nooit werkelijke vrede in je zijn. En zo leef je nog lang en ongelukkig in een grote illusie.

(Dit is overigens inherent aan de werking van het ego. Dus geef jezelf hiervoor niet op je kop. Het gaat er mij alleen maar om je te helpen bewust te worden hoe en wat het denken o.a. allemaal teweegbrengt).

Als je de moed hebt om emoties zoals, jaloezie, haat, of wanhoop toe te laten en die grondig te ervaren (zonder ze uit te leven natuurlijk) kom je op het gevoel uit wat daaraan vooraf ging en dat is dan woede of verdriet.  Kun je vervolgens die emotie toelaten en doorleven dan verdwijnt het uiteindelijk; lost gewoon op en de kwaliteit die daar weer onder ligt krijgt te ruimte om zich blijvend te manifesteren en dat zou werkelijke kracht, liefde, vertrouwen en mededogen kunnen zijn, maar dat BEN jij dan; dat is dan niet langer een “werkwoord” of een keuze. Je merkt dan dat je anders doet, of anders reageert dan je gewoonlijk gewend was van jezelf. Het is zomaar spontaan gebeurd zonder bemoeienis van je hoofd.
Hierin heb je zelf als persoonlijkheid dus geen enkele inspraak. Sterker nog: je kunt er als persoonlijkheid geen enkele inspraak in hebben. Je persoonlijkheid wordt namelijk om zeep geholpen door je bewustzijn.
Dit gegeven mis ik in veel spirituele stromingen.

EGO WAARHEID EN ABSOLUTE WAARHEID

Een voorbeeld van Ego waarheid is het Aquariustijdperk waar wij nu in terecht komen. Het kenmerk van het Aquariustijdperk is kort samengevat: vriendschap, liefde en broederschap;de waarheid van het Aquariustijdperk. Hiervoor leefden wij in het Vissentijdperk. Het vissentijdperk stond voor materialisme, kapitalisme, wetenschap enz.; de waarheid voor het Vissentijdperk. Nu schijnen we rond het jaar 4150 in het Steenbokkentijdperk te komen. En wat is dan de waarheid?

Dit is de waarheid over de veranderende vorm van denken, maar vooraf aan dat denken is ons Bewustzijn, dat onveranderlijk IS. Wel is het zo dat het Aquariustijdperk ons uitnodigt de keuze te maken ons denken ruimer te ontwikkelen (door middel van meer contact met het voelen, waardoor het Bewustzijn zich kan uitbreiden). Hierdoor kan de transformatie naar het Bewustzijn plaatsvinden en dit betekent dan uiteindelijk de definitieve dood van het Ego. Dan is er pas echt Vrede.